Piano Concerto No.20 in D minor, K.466

• English
• Nederlands
• Français

Mozarts Piano Concerto No. 20 in D minor, K.466, valt op door zijn intense emotionele diepte en dramatische kwaliteiten. Dit concerto werd geschreven in 1785 en is een van de slechts twee die de componist in mineur componeerde, waardoor het een donkerder en turbulenter karakter heeft dan veel van zijn andere werken. Het gebruik van D mineur zorgt voor een bijna opera-achtige intensiteit, een toonaard die vaak wordt geassocieerd met verdriet en onrust.

Het concerto opent met een gedurfde en stormachtige orkestrale introductie, die het podium vormt voor de entree van de piano, een contrast van lyrische schoonheid en dynamische flair. De centrale Romanze biedt een sereen, lyrisch contrast, met een centrale virtuoze en spectaculaire partij, voordat het laatste deel terugkeert naar de intensiteit van de opening. Gedurende de hele muziek is er een boeiende dialoog tussen het orkest en de piano, wat Mozarts meesterschap in het mengen van solist en ensemble benadrukt.

Ondanks de sombere toon blijft het werk toegankelijk en diep innemend, en nodigt het luisteraars uit in een wereld van emotioneel contrast, waar duisternis en licht in een meesterlijke balans naast elkaar bestaan.

Anekdote

Een beroemde anekdote over Mozarts Pianoconcert nr. 20 in D klein, K.466, gaat over Ludwig van Beethoven.
Beethoven bewonderde dit concerto enorm en zou het in het openbaar hebben uitgevoerd. Het was zelfs het enige concerto van Mozart waarvan bekend is dat Beethoven het gespeeld heeft.

Hij componeerde er zelfs zijn eigen cadenzen voor, omdat Mozart geen geschreven cadenzen voor de solist had achtergelaten. Deze connectie tussen twee van de grootste componisten uit de geschiedenis voegt een speciale betekenis toe aan het concerto, en verbindt de erfenis van Mozart en Beethoven door dit opmerkelijke werk.

Uniek in onze editie

Het concerto zal verkrijgbaar zijn in twee orkestversies, om tegemoet te komen aan de muzikale voorkeuren van elke pianist:

• een classicistische versie met kleine strijkerssecties, op een Erard piano zonder gebruik van het pedaal (Mozart schreef geen pedaalinstructies)
• een moderne versie met grotere strijkerssecties, op een Steinway Grand piano, met enig pedaalgebruik.