Piano Concerto No.3, Op.37

Ludwig van Beethovens Pianoconcert Nr. 3 in c mineur, Op. 37 is een treffend voorbeeld van zijn zich ontwikkelende stijl, gecomponeerd tussen 1800 en 1803. Dit concert markeert een keerpunt in zijn carrière en vormt een brug tussen de klassieke verfijning van zijn vroege werken en de dramatische intensiteit die zijn latere composities zou kenmerken. Het werk ging in première in 1803, met Beethoven zelf als solist, en is een krachtig werk vol gedurfde contrasten en diepe emotie.

Het concert volgt de traditionele driedelige structuur. Het opent met het Allegro con brio, waarin het orkest het intense, stormachtige thema introduceert voordat de piano binnenkomt met krachtige arpeggio's, wat het toneel zet voor een dramatische dialoog tussen solist en orkest.
Het tweede deel, Largo, biedt een volledige verandering in sfeer, met een serene en lyrische reflectie in de onverwachte toonsoort E groot. De finale, Rondo: Allegro, is een levendige en energieke afsluiting, waarin Beethovens talent voor ritmische complexiteit en levendige uitwisselingen tussen piano en orkest schittert.

Anekdote

Een amusante anekdote over de première van het concert voegt een persoonlijk tintje toe aan zijn geschiedenis. Beethoven had de pianopartij nog niet volledig uitgeschreven tegen de tijd van de uitvoering, waardoor hij veel uit zijn geheugen of door improvisatie speelde.

Ignaz von Seyfried, een goede vriend en leerling van Beethoven, had de taak om de bladmuziek tijdens het concert om te slaan. Tot zijn verbazing waren de meeste pagina's bijna leeg. Von Seyfried vertelde later hoe Beethoven hem subtiele knikjes gaf om aan te geven wanneer het tijd was om de bladzijde om te slaan, ook al stond er weinig op te volgen. Dit voorval benadrukt niet alleen Beethovens opmerkelijke improvisatietalent, maar ook zijn speelse en vaak onvoorspelbare aard als uitvoerder.

Beroemde optredens

• Arthur Rubinstein - Beethoven: Piano Concerto No.3 - Concertgebouw Orch. - Bernard Haitink (1973)