English

Rhapsody in Blue by George Gershwin is a renowned composition that seamlessly merges elements of classical music with jazz, creating a distinctive sound that helped shape American music in the 20th century.
Premiering on February 12, 1924, the work was played by Paul Whiteman's jazz band and Gershwin at the piano for a concert called An Experiment in Modern Music.

The composition is particularly famous for its opening clarinet glissando, a swooping run that perfectly captures the free-flowing essence of jazz.
Throughout Rhapsody in Blue, Gershwin expertly combines symphonic structure with improvisational jazz motifs, making it a powerful symbol of the dynamic, ever-changing culture of 1920s New York City.

Rhapsody in Blue has since become a defining work in the concert repertoire, admired for its rhythmic energy, rich orchestration, and its vivid depiction of urban American life.
Its lasting influence and popularity continue to make it a standout piece, celebrated for bridging the boundaries between the worlds of jazz and classical music.

Anecdote

Gershwin discovered in the New-York Tribune of 4 January 1924 that Whiteman had already announced a new composition by him - an example of early fake news.

In a subsequent telephone conversation, Whiteman told Gershwin that Whiteman's arch rival Vincent Lopez planned to steal the idea of his experimental concert and there was no time to lose.
Whiteman thus finally persuaded Gershwin to compose the work.
Gershwin started the composition on 7 January, for jazz ensemble (noted on only two staves) and piano.

After a few weeks, he finished the composition and passed it to Ferde Grofé, Whiteman's arranger, who finished orchestrating the work on February 4, just 8 days before the premiere.

Dutch

Rhapsody in Blue van George Gershwin is een beroemde compositie waarin elementen uit de klassieke muziek naadloos samensmelten met jazz, waardoor een kenmerkend geluid ontstond dat de Amerikaanse muziek in de 20e eeuw mede vormgaf.

Het werk ging op 12 februari 1924 in première en werd gespeeld door de jazzband van Paul Whiteman en Gershwin aan de piano voor een concert met de titel An Experiment in Modern Music.
De compositie is vooral beroemd om zijn openingsklarinet glissando, een golvend loopje dat perfect de vrij vloeiende essentie van jazz weergeeft.

In Rhapsody in Blue combineert Gershwin vakkundig symfonische structuur met improviserende jazzmotieven, waardoor het een krachtig symbool wordt van de dynamische, steeds veranderende cultuur van het New York van de jaren 1920.

Rhapsody in Blue is sindsdien een bepalend werk geworden in het concertrepertoire, bewonderd om zijn ritmische energie, rijke orkestratie en levendige weergave van het stedelijke Amerikaanse leven. De blijvende invloed en populariteit maken het nog steeds een opvallend stuk, gevierd voor het overbruggen van de grenzen tussen de werelden van jazz en klassieke muziek.

Anekdote

Een amusante anekdote over de creatie van dit iconische werk is dat Gershwin in de New-York Tribune van 4 januari 1924 ontdekte dat Whiteman al een nieuwe compositie van hem had aangekondigd - een voorbeeld van vroeg nepnieuws.

In een daaropvolgend telefoongesprek vertelde Whiteman Gershwin dat Whitemans aartsrivaal Vincent Lopez van plan was om het idee van zijn experimentele concert te stelen en dat er geen tijd te verliezen was. Whiteman haalde Gershwin dus uiteindelijk over om het werk te componeren.

Gershwin begon aan de compositie op 7 januari, voor jazzensemble (genoteerd op slechts twee notenbalken) en piano. Na een paar weken voltooide hij de compositie en gaf het door aan Ferde Grofé, Whitemans arrangeur, die het werk op 4 februari orkestreerde, slechts 8 dagen voor de première.

French

Rhapsody in Blue de George Gershwin est une composition célèbre qui fusionne harmonieusement des éléments de musique classique et de jazz, créant un son distinctif qui a contribué à façonner la musique américaine au XXe siècle. Créée le 12 février 1924, l'œuvre a été jouée par l'orchestre de jazz de Paul Whiteman et Gershwin au piano lors d'un concert intitulé An Experiment in Modern Music.

La composition est particulièrement célèbre pour son glissando d'ouverture à la clarinette, une course en flèche qui capture parfaitement l'essence fluide du jazz. Tout au long de la Rhapsody in Blue, Gershwin combine habilement une structure symphonique avec des motifs de jazz improvisés, ce qui en fait un symbole puissant de la culture dynamique et en constante évolution de la ville de New York des années 1920.

Depuis, la Rhapsody in Blue est devenue une œuvre phare du répertoire de concert, admirée pour son énergie rythmique, sa riche orchestration et sa description vivante de la vie urbaine américaine. Son influence durable et sa popularité continuent d'en faire une œuvre marquante, célébrée pour avoir franchi les frontières entre les mondes du jazz et de la musique classique.

Anecdote

Une anecdote amusante sur la création de cette œuvre emblématique implique que Gershwin a découvert dans le New-York Tribune du 4 janvier 1924 que Whiteman avait déjà annoncé une nouvelle composition de sa part - un exemple des premières « fake news » (fausses nouvelles).

Lors d'une conversation téléphonique ultérieure, Whiteman dit à Gershwin que Vincent Lopez, son grand rival, a l'intention de lui voler l'idée de son concert expérimental et qu'il n'y a pas de temps à perdre. Whiteman finit donc par persuader Gershwin de composer l'œuvre.

Gershwin commence la composition le 7 janvier, pour ensemble de jazz (noté sur deux portées seulement) et piano. Après quelques semaines, il termine la composition et la transmet à Ferde Grofé, l'arrangeur de Whiteman, qui termine l'orchestration de l'œuvre le 4 février, soit 8 jours avant la première.

Famous performances

Jazz band version, Grofé 1924 orchestration: James Levine - Chicago Symphony Orchestra, 1990
Gershwin played two pianola roles in 1925, and both were provided with an 'accompaniment' by Michael Tilson Thomas conducting orchestras:
- A version of 13'41'': George Gershwin, piano - Columbia Jazz Band, Michael Tilson Thomas, dir., 1976 (?)
- An expanded edition of 15'46'': George Gershwin, piano - Lorin Levee, clarinet - Los Angeles Philharmonic, Michael Tilson Thomas, dir., 1985 (?)
Khatia Buniatishvili, Piano - Orchestre National de Lyon, Leonard Slatkin, dir., 2017